Mga kwento sa kapihan mula sa isang operadang di na nagkakape.
Tuesday, May 31, 2005
Staple Scars
Today, I touched the scars left by staple wires on my lower tummy. (I wasn't stitched up: I was staplered up.)
Medyo matigas, parang makapal na balat, tapos siyempre merong mga yungib 'yung sugat. Pero all in all, okay na daw 'yun sabi ni Dr. Chiong. Hindi na daw bubuka ('wag lang daw ako mag-contact sports at 'wag ko lang dutdutin), kasi kung bubuka 'yon, dapat nung first week palang bumuka na. It's healing along nicely, I guess.
Elsewhere in my brain, things are gently falling into place. As if the first step was washing and peeling fruits, and the next was washing dishes, and then making my bed (magulo pa rin ang itsura, pero at least naka kobre-kama na), and then clearing up my head to get back into work. Sabi nga ni Dr. Chiong, it's a process.
Sabi din niya, ang problema sa henerasyon ko, di daw tayo marunong pumili ng mga kakainin natin! Ang hilig daw natin sa Jobillee.
|| kapihan sa kanto, 8:29 AM
|